Η «Αποδύοψις», από τη Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη | Bookia

«Μόλις έκλεισα το βιβλίο της αναρωτήθηκα αν τελικά έχω τη δύναμη να κάνω την αυτοκριτική μου, αν μπορώ να πάρω την ευθύνη που μου αναλογεί, αν μπορώ βελτιώνοντας τον εαυτό μου να βελτιώσω τον διπλανό μου. Και μετά όλοι μαζί να αλλάξουμε τη κοινωνία»
– γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη

43389288_309955166469106_1529991131792670720_nΌταν είδα την ποιητική συλλογή «ΑΠΟΔΥΟΨΙΣ» στην προθήκη των εκδόσεων Πνοή στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στην Θεσσαλονίκη, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα με τον τίτλο. Σκέφτηκα ότι είναι πολύ επιτηδευμένος ο τίτλος. Βαρύγδουπος μου φάνηκε και δεν ήξερα τι θα διαβάσω. Με παρακίνησε ο εκδότης και επιμελητής των εκδόσεων Δημήτρης Καραναστάσης, που μου είπε ότι σίγουρα θα μου αρέσει. Η ποίηση είναι υποκειμενική. Ή σου αρέσει ή δεν σου αρέσει. Είναι εκείνο το κλικ που σου κάνει στο σωστό χρόνο. Αν θα έχεις την ηρεμία εκείνη τη στιγμή να μπορέσεις να βουλιάξεις στη γλώσσα, στο ύφος, στα συναισθήματα, στην εικόνα που σου γεννιέται διαβάζοντας το. Έψαξα στο λεξικό να βρω την σημασία της για να καταλάβω τι είδους Ποίηση μπορεί να με περιμένει. Κυριολεκτικά σημαίνει γυμνώνομαι, ξεντύνομαι, γδύνομαι. Ενώ μεταφορικά μάχομαι, αφιερώνομαι σε αγώνα. Με προκάλεσε ενδιαφέρον.

Στο βιωματικό εργαστήρι «Παιδεία του βάθους» που παρακολούθησα το χειμώνα, μιλήσαμε αλληγορικά για τη σπηλιά του Πλάτωνα, για το ξεγύμνωμα του εαυτού μας, για τις πολλές φορεσιές που φορούμε και πρέπει να τις αφαιρέσουμε για να δούμε τον εαυτό μας γυμνό μπροστά στον καθρέφτη. Να αφαιρέσουμε τα πρέπει, τα μη, τους φόβους και να κρατήσουμε τα θέλω χωρίς οι επιθυμίες να μας κρατήσουν όμηρους. Να μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας καθάριο και να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Να ρίξουμε το εγώ μας.

Φυσικό ήταν να ευχαριστηθώ τα ποιήματα της. Σε κάθε ένα από αυτά βρήκα κάτι που με προβλημάτισε. Όμορφες εικόνες αλλά και κάποιες φορές σκληρές γιατί η ίδια η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι σκληρή και δεν θέλουμε να τη δούμε. Πολλοί δεν θέλουμε να δούμε το φως. Όπως στο ποίημα της ΤΥΦΛΟΙ. Ποιος τυφλός δεν θέλει/ Το φως του;/Πολλοί. Υπάρχουν ποιήματα αλληγορικά, στηριγμένα στον μύθο που θέλουν να μας πουν κάτι. Μικρά και μεγάλα ποιήματα που η κάθε στροφή κάνει το ταξίδι της στον εσωτερικό μας κόσμο. Από το ποίημα Φτώχεια ξεχώρισα τους παρακάτω στίχους:

Είχαν πλατύνει οι κακοτράχαλοι δρόμοι/Και το χώμα υπέφερε σε κάποιο βάθος/Έτσι που πηγαινοερχόμαστε αλυσοδεμένοι /Σε αδιάκοπες κρίσεις πανικού/Σκαλίζοντας έμμονα με τα τρύπια παπούτσια μας/Ένα μικρό λάκκο/-ίσα που χώραγε το κεφάλι μας.

45 ποιήματα που έχουν να κάνουν με το Εγώ και το Εσύ. Το Εσύ σημαίνει όλοι εμείς. Η ποιήτρια έρχεται και μας πιάνει τον ώμο και μοιράζεται τις ανησυχίες της μαζί μας. Μας προκαλεί να ξεγυμνώσουμε όλα αυτά που μας βαραίνουν, να είμαστε συμμέτοχοι στον αγώνα της γιατί όταν όλοι μαζί θα πρέπει να αγωνιστούμε να ζήσουμε ελεύθεροι. Δεν μπορείς να βγεις μόνο σου στο φως. Δεν θα έχει νόημα να είναι μόνο εκείνη λεύτερη. Με τη πένα της φωτίζει τις όμορφες πλευρές και μας οδηγεί στην κάθαρση της ψυχής. Θα τα καταφέρουμε; Μπορείς να γδυθείς ψυχικά απέναντι στο φως της Ποίησης;

Μόλις έκλεισα το βιβλίο της αναρωτήθηκα αν τελικά έχω τη δύναμη να κάνω την αυτοκριτική μου, αν μπορώ να πάρω την ευθύνη που μου αναλογεί, αν μπορώ βελτιώνοντας τον εαυτό μου να βελτιώσω τον διπλανό μου. Και μετά όλοι μαζί να αλλάξουμε τη κοινωνία.


– ΚΑΠΟΤΕ –

Κάποτε ήμουν των γλυκών προτού αρχίσω να μετράω κάτι κομψά χτυπήματα κάτι πληγές που δεν έκλειναν κάτι ανθρωπάρια ανθρωποφάγα κάτι γραμμάτια που χρὠσταγα.

Κάποτε ήμουν των ησύχων προτού αρχίσω να θυμάμαι κάτι χορούς που δε χόρεψα κάτι βλακείες που δεν είπα κάτι σημαντικά που μου δραπέτευσαν.

Κάποτε ήμουν των αθώων προτού αρχίσω να στριμώχνω κάτι λουλούδια που δεν πότισα κάτι αρμαθιές που δε φόρεσα κάτι σφαλιάρες που ποτέ δεν έδωσα κάτι «σ᾽ αγαπώ» που έπνιξα κάτι συγγνώμες που δε ζήτησα.

Ήμουν των ανθρώπων κάποτε.

Καλοτάξιδο να είναι Μαρία-Λυδία Κυριακίδου!


Το παρόν πρωτοδημοσιεύτηκε στο Bookia και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s